1ste acute aanval 21 maart 2014

Voor we naar de dokter zijn gegaan op zaterdag 22/03/14 heb ik al enkele dagen last van erge krampen. Donderdag 20/03/14 twijfel ik of ik bloed bij mijn stoelgang heb. Op vrijdag 21/03 heb ik terugkomdag op school, ik heb eens geteld hoeveel buikpijn-aanvallen ik had en het zijn er 1/uur, soms 2/uur. 's Avonds heb ik heel erge diarree met bloed.

Zaterdag 22/03 

Zaterdag 22/03 ga ik naar stage waar ik regelmatig aanvallen krijg en telkens naar het toilet moet gaan, ook telkens met bloed erbij. De substantie verschilt, vast en diarree. Er is ook heel veel slijm aanwezig. s 'Avonds beslissen we naar de dokter van wacht te gaan. Hij stelt de diagnose van ‘bacteriële infectie in de darm’. Ik moet een stoelgangsstaal inleveren bij het JESSA ziekenhuis en dien antibiotica te nemen (Ofloxacine). Op woensdag (5dagen later) 26/03/14 mogen we bellen voor de uitslag maar de dokter van wacht ‘voorspelt’ dat ik zelfs ga vergeten bellen want tegen woensdag zou de infectie normaal helemaal genezen zijn.

Mijn ouders vinden het beter om stage voor de komende 2 dagen af te zeggen zodat ik kan genezen. Ik ben er eerst heel erg tegen maar nadat ik ben opgestaan besef ik dat ik niet in staat ben om te gaan.

De dagen die hierop volgen zijn vreselijk. De buikpijn-aanvallen worden steeds erger, bij iedere aanval moet ik naar het toilet waar ik zo fel pijn heb dat het lijkt alsof ik weeën heb. Ik roep echt van de pijn en moet dingen vast nemen om de pijn te kunnen opvangen. Vanaf zondag/maandag heb ik ook moeite met voeding en zelfs drank binnen te houden. Mijn ouders willen naar de dokter gaan maar ik wil wachten tot woensdag om de medicatie een kans te geven.

Woensdag 26/03

Woensdag 26/03 is de situatie er niet beter op geworden, integendeel. Ik voel me zo slap en heb zoveel pijn. De huisarts besluit me te laten opnemen in het ziekenhuis. Zo kan het niet verder. Er moet een oorzaak gevonden worden en ik heb intraveneuze vloeistof nodig want ik ben aan het dehydrateren.

Woensdag 26/03/14 word ik opgenomen in het JESSA-ziekenhuis. Er wordt een bloedname gedaan,  een infuus geprikt en mijn buik wordt onderzocht. Uit de staalname van de stoelgang vonden ze niets dus ze blijven bij de diagnose van ‘bacteriële infectie in de darm’. Als ik vocht bij krijg zal het wel snel beter gaan. Mijn antibiotica is op en wordt niet verder gezet. We moeten het nu de tijd geven om in te werken en de infectie te laten genezen.

De 1ste dagen in het Salvator-ziekenhuis hou ik niets binnen. Er wordt een sigmoïdonderzoek gedaan (onderzoek van het laatste deel van de darm) en er wordt ook een biopsie genomen. Na een 3-tal dagen begint eten iets beter te gaan. Zaterdag 29/03 wordt er gestart met cortisone IV om de ontsteking aan te pakken. De bloederige diarree is nog steeds heel erg en pijnlijk. De frequentie en pijn is wel beter dan vorige week.

Diagnose

Op dinsdagochtend 01/04 word ik overgebracht naar Gasthuisberg. De gastro-enteroloog vindt dat het herstel te lang duurt, ondanks de cortisone en vindt het beter dat ik verder word opgevolgd in Leuven.

Ook in Gasthuisberg wordt een sigmoïdonderzoek en een biopsie gedaan. Ik voel me best oké, de buikpijn aanvallen vallen goed mee, ik voel me vooral heel slap. Woensdag 02/04 komt de prof me de diagnose meedelen: colitis ulcerosa. Een chronische darmaandoening die zweertjes maakt in je darm. Ik zal de komende tijd intensief worden opgevolgd, hierna zullen de consultaties minder worden.

Woensdagavond 02/04 mag ik naar huis. Ik kan eten en drinken en volgens de prof kan ik thuis ook verder herstellen.

2 maand later

Na 2 maanden van weinig eten en drinken begon het eindelijk beter te gaan. Ik heb lang bij mijn grootouders gewoond. 's Avonds moet ik een lavement opspuiten (dit was een ontstekingsremmer die een laagje legt in de darmen) en dat zo lang mogelijk ophouden. In het begin was dat amper te doen, na een tijd ging het al voor een paar uren. Telkens als ik wakker werd en naar het toilet moest gaan was vreselijk. Pijn, vermoeiend, bloederig, confronterend, … .

Ik werd frequent opgevolgd door Gasthuisberg, het was niet gemakkelijk om daar te geraken, het was enorm zwaar. Toen ik de lavementen niet meer moest nemen, kon ik iets beter slapen 's nachts.

In juli besliste de prof om een coloscopie te laten doen, het ging intussen al veel beter met me maar ik bleef enorm veel buikpijn hebben. Uit de coloscopie die begin augustus volgde bleek dat de ontsteking genezen was en dat alles er goed uit zag.

Ongeveer een week na de coloscopie begon het beter te gaan met mijn buikpijn. Het leek alsof die volledige darmzuivering (door het lavement) mijn lichaam ‘deugd’ had gedaan.

Ik ben de gehele periode Pentasa 4g (granulaat) blijven nemen, een ontstekingsremmer. Ik vond de textuur echt niet aangenaam.

Opvolging

Op 18 september had ik een afspraak in Gasthuisberg. Ik was nu uit de acute fase en  had vragen omtrent het chronisch opvolgen van de colitis. Ik heb nu Mezolazine 500mg als ontstekingsremmer in plaats van Pentasa. Dit zijn pilletjes waarvan ik er 2 's ochtends en 2 's avonds van moet nemen. Als mijn klachten verergeren moet ik op eigen initiatief 3 pilletjes 's ochtends en 3 's avonds nemen.

25 februari 2018

1ste acute aanval 21 maart 2014
menu

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x