Getuigenis van een lot- en leeftijdsgenoot

Beste,  

Aangezien ik geen bloggerservaring heb, ga ik in het kort mijn verhaal proberen te vertellen. 

Op de nationale IBD dag kwam ik in contact met SOS colitits, met Siegrid, op haar blog las ik haar verhaal en kon ik mij wel voorstellen hoe het leven voor haar veranderd was, net zoals bij elk verhaal van ‘ons’. Waar ik ook steeds wel moed kan uithalen. Ik ben er verder op in gegaan en dacht misschien kan mijn verhaal ook wel iemand anders helpen. Bij deze dus mijn verhaal.  

Ikzelf net 27 geworden heb sinds April 2015 Colitis Ulcerosa en ja dit heeft zoals bij iedereen mijn leven compleet omgegooid , niet alleen mijn maar ook dat van de naasten rondom mij.  

Op dat moment zat ik 2 jaar in de familiezaak samen met mijn vader. Als ik  op de periode terug kijk denk ik dat ik het eerst niet te fel aan mij liet komen. Genoeg oplossingen (medicatie,..). Echter niets was minder waar. Na verschillende soorten geprobeerd te hebben, ben ik uiteindelijk bij Remicade gekomen en deze lijkt nu wel aan te slaan. Ik kan de laatste jaren van mijn leven wel turbulent noemen. Ikzelf ben zelfstandige, wat het al helemaal niet makkelijk maakt aangezien ik ongeveer een half jaar niet ben gaan werken. Zonder de slechte dagen tussendoor er bij te tellen. Ook toen ik het idee had dat ik dacht dat ik terug de ‘oude’ was maar zeer snel een terugval ervan heb gekregen.  Genoeg rust nemen is de boodschap, maar dat ligt niet altijd even makkelijk. 

Mijn job vereist ook nog een zware fysieke arbeid dit in combinatie met op het eten letten is niet makkelijk om aan te sterken. Zoals het nog wel eens genoemd wordt heb ik ook zwarte sneeuw gezien. Mezelf gevangen voelen in mijn eigen lichaam, want de geest wou vooruit maar het lichaam kon niet mee. De hele tijd met de vraag: "wat als ik herval?" in het hoofd zitten. Ook wij moeten verder en kunnen ook verder kijken. We moeten niet met de pakken blijven zitten. Doe waar je zin in hebt, waar je u goed meevoelt, dat is een gevoel dat ik heb gekregen.  

Niet alleen zakelijk maar ook persoonlijk is het nog steeds zoeken en aanpassen naar de gulden middenweg. Het vergt veel aanpassing en het in het ongewisse zitten is niet altijd makkelijk. De gewone zaken zijn ineens niet meer zo gewoon. Je staat er mee op en gaat er mee slapen. Ook voor de personen rondom mij heeft dit wat aanpassingen gevraagd. Ik mag wel zeggen dat ik door iedereen rondom mij steun heb gekregen. Het is ook zeer persoonlijk en het is niet altijd even makkelijk om er over te praten. Er hangt nog wel een soort ‘taboe’ rond. Het is ook niet het aangenaamste gespreksonderwerp. Maar ik merk wel als je er zelf open en eerlijk over praat dat ik op begrip kan rekenen.  

Mag ik alleen maar klagen? Neen dat denk ik niet, ik durf te zeggen dat de ziekte mij heeft sterker gemaakt en mij ook veel heeft bijgebracht. Ik denk dat ik er als persoon veel sterker uitkom, meer kan relativeren want dat moet ook vaak. Alles negatief heeft ook iets positief, daar ben ik bij dit ook van overtuigd. Hopend dat jullie iets aan mijn verhaal hebben gehad.  

Nicky H. 

Wil jij ook graag je verhaal doen op deze blog, aarzel dan niet om te contacteren!

11 april 2019

Getuigenis van een lot- en leeftijdsgenoot
menu

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x