Getuigenis van Geert, lotgenoot en vriend

Vertel het aan de buitenwereld !!!

Ergens begin 2005 kreeg ik het verdict , mijn ziek zijn had een naam , Colitis Ulcerosa . Ik hoor het de arts nog steeds zeggen als ik eraan terug denk, "het is een chronische ziekte meneer" maar door mijn hoofd spookte alleen een medicijntje nemen en hoppa weer vooruit .

De realiteit bleek echter heel anders te zijn. Het verdict kwam dan ook nog eens samen met het droeve nieuws dat mijn schoonmoeder terminaal was aan de vreselijke ziekte kanker. Mijn emotionele toestand werd er dus ook niet echt beter op. Na een tweede opinie in het UZ Leuven en een paar studies verder was het duidelijk. De artsen spraken over een zware pancolitis (= wanneer de volledige dikke  darm is aangetast) en er was eigenlijk geen andere optie dan overgaan naar een volledige verwijdering van de dikke darm. Mijn schoonmoeder was op dat moment naar de palliatieve afdeling van het ziekenhuis gebracht en vocht elke dag opnieuw om bij ons te blijven. Ik nam toch nog een deel van haar verzorging voor mijn rekening ondanks dat ik tot 35 maal per dag naar het toilet moest. Onder de zware corticoïden functioneerde ik toch nog een beetje. Door naar het ziekenhuis te gaan voor haar had een beetje afleiding gevonden.

Tot op een bepaalde dag de prof zei : "we kunnen niet meer blijven uitstellen of het loopt ook voor u faliekant af." Mijn energie zat op -100% werd mij medegedeeld we konden geen weken uitstellen.  Deze boodschap werd mij meegedeeld met zeer grote ongerustheid en angst van de prof.

Bij de palliatieve arts in het ziekenhuis waar mijn schoonmoeder verbleef moest ik klare wijn schenken en vragen hoe de toestand daar was om zo snel mogelijk een ingreep te kunnen plannen.

Toen ik s ’avonds bij mijn schoonmoeder langs ging riep de arts ons binnen in zijn kantoor. Hij had contact gehad met de prof in UZ Leuven en mijn operatie kon twee weken later gepland worden. Twee helse weken .

We moesten onze dierbare schoonmoeder op maandag naar haar laatste rustplaats begeleiden. Op dinsdag moest ik mij melden in het ziekenhuis en woensdag was het D-Day, een dag om nooit te vergeten.

Bij mijn aankomst in het ziekenhuis werden er nog een aantal zaken meegedeeld en vertelde men mij dat ze gingen proberen een pouch aan te leggen. Gezien mijn toestand was daar zeker geen zekerheid over, tijdens de ingreep zou dat beslist worden.

Er was goede hoop en bij het ontwaken zou ik zelf kunnen vaststellen aan welke kant het stoma zich zou bevinden, rechts of links. Rechts betekende goed nieuws, links betekende een definitieve stoma en misschien minder goed nieuws.

Na de ingreep was het niet zo evident om mij terug in wakkere toestand te krijgen. Achteraf liet men doorschemeren dat ze mij op een bepaald moment kwijt waren, echte bevestiging heb ik hier nooit van gehad. Mijn aardse taak was echter nog lang niet volbracht en ik kon mijn echtgenote en dochter van zes nu niet achter laten.

Mijn lichaam heeft gevochten als een leeuw en zeer langzaam kroop ik uit een zeer diep en zwart dal.

Toen ik daags nadien een beetje bij positieven kwam was het eerste wat ik deed voelen waar mijn stoma zat, en ja hij zat rechts . Nu 13 jaar later had ik misschien liever gehad dat mijne Jean Louis ( ik noemde hem naar de arts die mijn ziek zijn een naam gaf ) links had gestaan.

Het vervolg lees je binnenkort wel. 

Geert.


Wil je er graag bij zijn op de studie- en ontmoetingsdag van de Vlaamse patiëntenvereniging voor mensen met een chronische inflammatoire darmaandoening op 13 oktober 2019? Dat kan! Kijk snel op de website van de Crohn - en colitis ulcerosa vereniging! Of check deze link

27 augustus 2019

Getuigenis van Geert, lotgenoot en vriend
menu

{{ popup_title }}

{{ popup_close_text }}

x